Κουτάβι

Ο σκύλος μου πηδάει πάνω σε όλους! Πώς τον... προσγειώνω;

*Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που ακούω είναι η αυθόρμητη τάση κάποιων σκύλων να πηδάνε πάνω στους ανθρώπους, συνήθως από χαρά και ενθουσιασμό.

Είναι βέβαια συγκινητικό να βλέπουμε τον σκύλο μας να μας δείχνει την αγάπη του και τη χαρά του που επιστρέψαμε σπίτι. Αλλά δεν χρειάζεται να το δείχνει με αυτόν τον τρόπο!

Κι αυτό, γιατί αυτού του είδους η υποδοχή μπορεί να γίνει εκνευριστική (ειδικά αν συνοδεύεται από ούρηση χαράς ή εμμονικό γάβγισμα), ή και επικίνδυνη, καθώς είναι πολύ πιθανό ο σκύλος να μας τραυματίσει, να μας σκίσει κάποιο ρούχο ή να φοβίσει κάποιον καλεσμένο.

Επίσης, αυτή η υποδοχή ίσως να υποδηλώνει άγχος αποχωρισμού, πράγμα που σημαίνει ότι ο σκύλος μας δεν νιώθει ακριβώς ευτυχισμένος όταν μας βλέπει, απλώς εκδηλώνει έτσι την ανασφάλειά του!

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να διορθώσουμε αυτήν τη συμπεριφορά, ώστε ο σκύλος να μας υποδέχεται χαρούμενος, αλλά όχι... τρελαμένος;

1) Αδιαφορώ όταν μπαίνω στο σπίτι: Με το να αρχίσουμε τις (τσιριχτές) φωνές ενθουσιασμού, να χειρονομούμε και να μιλάμε ακατάπαυστα την ώρα που ο σκύλος μας βρίσκεται σε... παροξυσμό, απλώς ενισχύουμε την υπερέντασή του και τον «τρελαίνουμε» ακόμη περισσότερο. Κάνοντας μια ήρεμη είσοδο, μιλώντας χαμηλόφωνα και μένοντας όσο το δυνατόν πιο ακίνητοι, μέχρι να ηρεμήσει ο σκύλος, τον βοηθάμε να διαχειριστεί καλύτερα τον υπερενθουσιασμό του.

Συμβουλή: Όταν μπαίνουμε στο σπίτι, συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει σκύλος γύρω μας!

2) Διορθώνω: Κάθε φορά που πηδάει πάνω μας, τον αναγκάζουμε να κατέβει ή περιμένουμε να βαρεθεί και να κατέβει μόνος του, λέγοντας εκείνη την ώρα την εντολή «κάτω». Ακόμα πιο αποτελεσματικό είναι να τον διορθώσουμε ΠΡΙΝ ακόμα πηδήσει επάνω μας, κάνοντας μια απαγορευτική χειρονομία και λέγοντας ταυτόχρονα «κάτω».

Συμβουλή: Όσο πιο ενθουσιασμένος είναι ο σκύλος, τόσο πιο ψύχραιμοι πρέπει να είμαστε εμείς, ώστε να του μεταδώσουμε ηρεμία και αυτοσυγκράτηση.

3) Τον μαθαίνω να υποδέχεται σωστά τους καλεσμένους: Λίγο μετά τον ήχο του κουδουνιού, βάζουμε τον σκύλο στη θέση «κάτσε» και, όσο ανοίγουμε την πόρτα και μπαίνουν οι καλεσμένοι, τον κρατάμε στη θέση αυτή με το «μείνε». Καθ’ όλη αυτή τη διαδικασία, προσπαθούμε να τραβήξουμε την προσοχή του. Μόλις ηρεμήσει, τον αφήνουμε να πάει προς το μέρος τους και διορθώνουμε μόλις αρχίσει τα πηδήματα.

Συμβουλή: Λέμε στους καλεσμένους να μη χειρονομούν και να μην του δώσουν σημασία όσο μπαίνουν στο σπίτι. Έτσι θα ηρεμήσουμε τον σκύλο μας πιο γρήγορα και πιο εύκολα!

Κουτάβι: Η εκπαίδευση ξεκινάει... αμέσως τώρα!

κουτάβι

* Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Η πιο συχνή απορία, που έχουν οι κηδεμόνες σκύλων, είναι σε ποια ηλικία αρχίζει ένα κουταβάκι να εκπαιδεύεται.

Η απάντηση είναι: «Αμέσως μόλις έρθει στο σπίτι!»

Δυστυχώς, οι κηδεμόνες ανησυχούν περισσότερο για τα αξεσουάρ και τις λιχουδιές που πρέπει να αγοράσουν για το κουταβάκι τους και δίνουν πολύ λιγότερη σημασία στην εκπαίδευσή του, με αποτέλεσμα να μην τον καθοδηγούν σωστά (ή και καθόλου), προκαλώντας έτσι διάφορα προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Παρακάτω θα βρείτε πολύτιμες συμβουλές για τους τρεις πολύ σημαντικούς τομείς στην εκπαίδευση ενός κουταβιού:

1) Τουαλέτα: είναι το πιο δύσκολο και «επώδυνο» κομμάτι, για τον κηδεμόνα που θα πρέπει κάθε τόσο να μαζεύει ούρα και ακαθαρσίες απ’ όλο το σπίτι!

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι είτε να περιορίσουμε το κουτάβι μας σε έναν μικρότερο χώρο είτε όταν το αφήνουμε ελεύθερο σε όλο το σπίτι να το έχουμε πάντα υπό επιτήρηση, ώστε να προλαβαίνουμε τυχόν ατυχήματα.

Στην πρώτη περίπτωση, περιορίζουμε το κουτάβι για λίγη ώρα σε ένα δωμάτιο ή ακόμα καλύτερα σε ένα πάρκο ή crate, που θα έχουμε βάλει στο δωμάτιο του σπιτιού που χρησιμοποιούμε περισσότερο, και απ’ όπου θα το βγάζουμε και θα το καθοδηγούμε στην πάνα αρκετά συχνά μέσα στην ημέρα.

Εάν ο χώρος του σπιτιού, όπου κινείται το κουταβάκι, είναι μεγάλος, βάζουμε περισσότερες πάνες, για να μπορεί να βρίσκει εύκολα μια όταν τη χρειάζεται, και πάντα σε σταθερά σημεία, γιατί ο σκύλος συνηθίζει να πηγαίνει σε συγκεκριμένα μέρη.

Σιγά-σιγά όσο μεγαλώνει το κουταβάκι και έχει μάθει να πηγαίνει στην πάνα, αρχίζουμε να αφαιρούμε από το χώρο σταδιακά ολοένα και περισσότερες πάνες, ώστε να μείνει μόνο μία.

Δεν ξεχνάμε: να επιβραβεύουμε το κουταβάκι μας κάθε φορά που λερώνει στην πάνα είτε αφού το έχουμε μεταφέρει εμείς εκεί είτε αφού έχει πάει μόνο του.

*Πολύτιμη συμβουλή: Υπάρχουν κουταβάκια που συνηθίζουν να «σκίζουν την πάνα». Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές (σ.σ. βαρεμάρα, έλλειψη εκτόνωσης σωματικής και πνευματικής, να τραβήξει την προσοχή μας, σύνδεση της πάνας με κάτι αρνητικό κτλ.), η λύση όμως μια: αφήνουμε την πάνα στο χώρο, όπου κινείται το κουτάβι, πάντα υπό επιτήρηση και το διορθώνουμε όταν το δούμε να την καταστρέφει.

2) Κοινωνικοποίηση: Ξεκινά με τους ανθρώπους που έρχονται στο σπίτι και συνεχίζεται με τη βόλτα.

Ο σκύλος πρέπει να μάθει να υποδέχεται τους «ξένους» χωρίς να πηδάει πάνω τους, χωρίς να τους γαβγίζει, χωρίς φόβο και επιφυλακτικότητα. Γι’ αυτό φροντίζουμε να φέρουμε το κουταβάκι μας σε επαφή με ανθρώπους από πολύ νωρίς και να το καθοδηγούμε σωστά κάθε φορά.

Το επιβραβεύουμε όταν η προσέγγισή του είναι σωστή και το διορθώνουμε στις περιπτώσεις που συμπεριφέρεται λάθος.

Στη βόλτα, το φέρνουμε σε επαφή με άλλους σκύλους, το αφήνουμε να μυριστεί μαζί τους και να παίξει. Επίσης, το πηγαίνουμε από πολυσύχναστα σημεία –με θορύβους, κόσμο, αυτοκίνητα- για να τα συνηθίσει γρήγορα, καθώς και από «περίεργα» μέρη, όπως σχάρες, ψηλά αντικείμενα κτλ.

3) Προβληματική συμπεριφορά: Ένα κουταβάκι δαγκώνει κυρίως σε στιγμές έντονου παιχνιδιού και υπερέντασης ή σε περιπτώσεις παρεξήγησης, όταν βαριέται, όταν βγάζει τα νέα του δοντάκια ή επειδή με το στόμα ανακαλύπτει τον κόσμο ή όταν άθελά μας τροφοδοτούμε αυτή την συμπεριφορά.

Σε γενικές γραμμές, αποφεύγουμε το άγριο παιχνίδι, διορθώνουμε με το «ΜΗ», εκτονώνουμε το σκύλο μας με παιχνίδι και βόλτα, ξεκινάμε τη βασική εκπαίδευση, μένουμε ψύχραιμοι και ήρεμοι και τον διορθώνουμε χωρίς φωνές, πανικό και εκνευρισμό.

Το άγχος αποχωρισμού είναι ο δεύτερος... πονοκέφαλος για τους κηδεμόνες. Έντονο γάβγισμα και κλαψούρισμα, ζημιές και ακαθαρσίες παντού. Λύση υπάρχει, αλλά η εκπαίδευση γίνεται σταδιακά.

Προκειμένου να μειώσουμε την εξάρτηση του σκύλου από εμάς, δεν του επιτρέπουμε να μας ακολουθεί παντού και δεν ασχολούμαστε όλη την ώρα μαζί του, κάνουμε εικονικές αποχωρίσεις, φροντίζουμε να έχουμε εκτονώσει τον σκύλο μας πριν την έξοδό μας, περιορίζουμε τον σκύλο σε ένα μικρό δωμάτιο (σ.σ.: οι φοβικοί σκύλοι λειτουργούν καλύτερα σε περιορισμένους χώρους), αφήνουμε στον σκύλο διάφορες λιχουδιές και κόκαλα του εμπορίου για να ασχολείται.

*Πολύτιμη συμβουλή: Το άγχος αποχωρισμού συνδέεται άμεσα με τον βαθμό ανασφάλειας ενός σκύλου, όπως επίσης με την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία του κηδεμόνα.